Jose

Mikið hrikalega var maður menningarlegur í gær með fína fólkinu. Carreras var þrælgóður eins og við var að búast. Minna mátti það heldur ekki vera fyrir 20.000 kallinn sem fólk var að borga að meðaltali... njehehe. Alltaf lærir maður samt eitthvað nýtt. Ég er til dæmis búin að læra það að á djasstónleikum er sérstakt djassklapp svona við og við, nokkuð sem maður þarf að læra inn á. Ekki kúl að klappa á vitlausum stöðum. Í óperunni á maður greinilega að hrópa „Bravó!“ á eftir flottu lagi. Svo klappar maður með framréttar hendur svo tenórinn sjái hvað maður er mikill aðdáandi. Þetta kunni fólkið á dýrasta svæðinu. Mjög fyndið. Á rokktónleikum hristir maður bara hausinn og syngur með, það kann ég.
Annars sátu þeir Statler og Waldorf, gömlu fúlu karlarnir á svölunum í Prúðuleikurunum við hliðina á mér í gær. Reyndar hrópuðu þeir nú ekkert í áttana að Jose en tuðuðu mikið yfir aðstöðunni og fólkinu í salnum. Vissi ekki að þeir væru ennþá á lífi karlarnir...