Þriðjudagur

Vikan eftir Airwaves er skemmtileg að því leyti að maður hefur uppgötvað nýja tónlist og hlustar á hana daginn inn og daginn út. Uppgötvun helgarinnar var fyrir mitt leyti Jens Lekman, Svíinn geðþekki. Hann hélt tónleika á laugardagskvöldið á Þjóðleikhúskjallaranum sem toppuðu hátíðina gjörsamlega. Mæli með honum, hann er bæði sætur og skemmtilegur... Önnur hetja Airwaves var Erlend Oye, Norðmaðurinn geðþekki sem bæði kom fram með nýrri hljómsveit sinni, The Whitest Boy Alive og söng óvænt eitt lag með fyrrnefndum Jens Lekman. Annað á Airwaves var fínt en Skandinavarnir stóðu upp úr. Næstu tónleikar á dagskránni munu vera með Sufjan Stevens 17. nóvember. Hlakka til...

Þangað til er hins vegar nóg að gera. Jafnvel er stefnt á Höfn í Hornafirði næstu helgi að heimsækja stóru systur og eftir tvær vikur og tvo daga er ferðinni heitið til London í helgarferð. Enda líður tíminn eins og ég veit ekki hvað þessa dagana. Október er nefnilega bara búinn í næstu viku ef þið vissuð það ekki!

Föstudagurinn þrettándi

Einhverra hluta vegna er ég alltaf afkastaminnst á föstudögum en jafnvel afkastamest á mánudögum. Allavega ef helgarnar eru ekki of erfiðar. Er það ellimerki?

Í dag er svo föstudagurinn 13. en ég er nú ekkert hrædd við hann eins og sumir. Og allt er nú til, múslimafóbía, kynskiptingafóbía og unglingafóbía!

Annars er ég svo afkastalítil, þar sem það er föstudagur, að ég hef engu við þetta að bæta í dag.

Æ æ æ...

Frekar neyðarlegt. Í Morgunblaðinu í dag er heilmikil umfjöllun um MND sjúklinga og aðstæður þeirra á miðopnu. Blaðamaður skrifar hins vegar á einum stað um „MSN sjúklinga“... úbbs!