Fall og Vonbrigði

Furðulegir tónleikar í gær, alveg hreint furðulegir. Vonbrigði byrjuðu, hljómsveit sem ég hef svosum ekkert hlustað á en áttu lagið Ó Reykjavík sem er bráðskemmtilegt. Á meðan sat hálfur salur af fólki sem kinkaði kolli í takt við tónlistina. Þeir spiluðu mjög lengi og tóku uppklappslag og allt. Þá kom Dr. Gunni með nokkur lög og svo byrjuðu furðulegheitin. 10 mínútur af plötu söngvara Fall, Mark E. Smith, þar sem hann talar bara... þá kom hljómsveitin og svo hann sjálfur, vægast sagt útlifaður greyið. Manni brá soldið að sjá hann, ég hafði að vísu heyrt að hann væri sukkari og allt það en hann leit út fyrir að vera á sjötugsaldri en ekki fimmtugsaldri. Svo er eiginlega ekki hægt að lýsa þessu, maður varð að vera á staðnum. Hann ráfaði þarna um og horfði á áhorfendur sitja í sætum sínum, sönglaði á sinn einstaka hátt og var svo alltaf að fikta í græjum á sviðinu, taka alla míkrófónana og setja þá inn í trommuna og alltaf þurftu hinir meðlimirnir að laga eftir hann. Hljómsveitin sjálf var mjög þétt og góð og lögin algjör snilld en ég er hrædd um að Mark hafi munað sinn fífil fegurri - held ég... Samt er hann giftur ungu stúlkunni sem spilar á hljómborðið!
Og hvað á þetta að þýða? Fyrst er boðið upp á sitjandi tónleika á 3.200 kr. og svo stuðtónleika á þúsundkall! Fáránlegt...